ได-Ed

สอบเสร็จแล้วคร้าบพี่น้อง วู้ว ฮี้กับๆ อ่ะจึ้กๆ หลังจากสอบเสร็จ ยังคงมีงานใหญ่รออยู่นั่นก็คือปั่นproposal ข้อเสนอทำวิทยานิพนธ์ให้เสร็จก่อนซีเกมส์จบ(มทส ใช้เป็นหมู่บ้านนักกีฬา ถ้าซีเกมส์จบก็เปิดเทอม หมดเขตนำเสนอproposalพอดี)

จริงๆแล้ววันนี้ที่ผมมานั่งหน้าคอมฯ จุดประสงค์หลักก็คือมาหาข้อมูลเพิ่มเติมในการทำproposal แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะมาอึ๊บบลอก เพราะไม่อยากให้บลอกส่งกลิ่นดองเค็มจนนานเกินไป พูดง่ายๆก็คือ หาเรื่องอู้ ฮี่ๆ

แต่ไม่เป็นไร นอนดึกได้ เพราะเมื่อสักครู่นี้ผมได้กรึ๊บกาแฟมาแล้วเป๊กนึง(พูดยังกะเหล้าขาว) คงสามารถอยู่ถึงเช้าได้สบายๆ(พูดงี้ทุกที สุดท้ายก็สลบเหมือดหมดสภาพนักศึกษา )

พูดถึงกาแฟ(เป็นไงครับ ลีลาน้ำท่วมทุ่ง กว่าจะเข้าเรื่องได้ อ้อมไปซะสามวาสองศอก ) ผมเป็นคนนึงที่ชอบกินกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ แต่จะเรียกว่าติดกาแฟไหม คงไม่เรียกว่าติด เพราะเวลาผมไม่ได้กินกาแฟ ผมก็ไม่ได้หงุดหงิด, ผมก็กินกาแฟครั้งละแก้วเหมือนเดิม ไม่ได้อยากกินในปริมาณที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ, เวลากินกาแฟผมก็ไม่ได้ประสาทหลอน หรือจับหมาแมวเป็นตัวประกัน ฉะนั้นผมคิดว่าผมไม่ได้ติดกาแฟ ...ผมแค่ชอบกาแฟเฉยๆ

ว่ากันว่า คนที่รักกาแฟนั้น นอกจากรสชาติของกาแฟแล้ว บรรยากาศของการที่ได้ดื่มกาแฟในร้านหรือสถานที่ตัวเองชอบ ตลอดจนได้พูดคุยกับคนเพื่อนสนิท มิตรสหายในขณะที่ได้ดื่มกาแฟ มันเป็นความสุขอย่างบอกไม่ถูก เปรียบเสมือนการเดินทางที่เสาะหาบรรยากาศที่เฝ้าตามหา ท่ามกลางสังคมอันวุ่นวาย วกวน สับสน หม่นหมอง สู่ดินแดนในจินตนาการและอุดมคติ อันน่าใฝ่ฝัน เปรียบประดุจดังเพลงImagineของจอห์น นอนเล่น ที่ขับกล่อมบุปผาชนให้ประทับใจอย่างมิรู้ลืม(เอ่อ ... กาแฟ หรือว่าหนังสือพลังแห่งชีวิตวะเนี่ย )

ถ้าจะพูดถึงกาแฟที่ผ่านเข้ามาในชีวิตผม ตามที่จั่วหัวไว้ในเอ็นทรีนี้ ก็คงแบ่งออกเป็น ๔ แบบ ๔ สไตล์ ดังจะเล่าให้ฟังดังต่อไปนี้(ไม่อยากรู้ ก็จะเล่า ฮึ จะทำไม แฮ่ๆ)

กาแฟสด(กาแฟไฮโซ) จริงๆผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงเรียกว่ากาแฟสดทั้งๆที่มันก็กาแฟคั่วชัดๆ ซึ่งที่ผมเรียกว่ากาแฟไฮโซเพราะว่ามันมีราคาแพง แถมผมมักจะเห็นพวกนักธุรกิจ หรือคนที่แต่งตัวดีๆ เข้ามากินในร้าน เป็นเหตุให้ผมกลายเป็นสามล้อเพียงคนเดียวที่นั่งกรึ๊บกาแฟในร้าน

ร้านประจำที่ผมชอบไปกินบ่อยๆ ก็เป็นร้านที่อาคารเรียนของผมเอง บรรยากาศร้านร่มรื่น มีต้นไม้รายรอบ ทำให้ผมฝันไว้ว่าถ้ามีบ้าน จะทำระเบียงนั่งเล่นคล้ายๆร้านกาแฟร้านนี้นี่แหละ

สำหรับกาแฟสดนั้น ก็มีมากหมายหลายแบบให้เราเลือกกันตามความพอใจ แต่ละแบบก็มีชื่อเรียกเท่แตกต่างกันไป ตามที่มาหรือตามสูตรของมัน อย่างเช่น เอสเปรสโซ กาแฟรสโคตรเข้ม แต่โคตรหอม กินทีไรใจเต้นตุบตับ คำว่า เอสเปรสโซ มาจากภาษาอิตาลี แปลว่า เร่งด่วน(ก็คงจะประมาณว่า ชงเร็ง กินเร็ว จ่ายตังค์เร็ว) เป็นกาแฟที่ชงแบบผ่านน้ำหยด ด้วยความเข้มคอดๆของเอสเปรสโซ ทำให้คนทั่วไปกินกันแบบจอกเล็กๆ เพื่อไม่ให้มากจนเกินไป(แต่บ้านเราซัดซะแก้วเบ้อเริ่ม มิน่าล่ะ กูใจเต้นตุ๊มๆต่อมๆทุกที - -" ), บลูเมาท์เทน เรียกตามที่มาของกาแฟ นั่นก็คือประเทศจาไมกา(บ้านเรามีเขาเขียว จาไมกาคงมีเขาน้ำเงินมั้ง) ผมหันไปเป็นกิ๊กกับบลูเมาท์เทนช่วงนึง เพราะทนกับความแรงของเอสเปรสโซไม่ไหว แต่สุดท้ายผมก็อดคิดถึงความหอมของเอสเปรสโซไม่ไหว และหันกลับมาตายรังกับเอสเปรสโซเหมือนเดิม เพียงแต่เป็นเอสเปรสโซในอีกรูปแบบหนึ่ง นั่นก็คือ ลาเต้ เอสเปรสโซ ใส่นมร้อน รสชาติก็จะไม่ฮาร์ดคอร์เท่าเอสเปรสโซเพราะถูกกลบด้วยนม ซึ่งคำว่าลาเต้นั้นมาจากคนที่คิดค้นเขาชอบใส่รองเท้าดาเต้ จึงตั้งชื่อสูตรกาแฟให้คล้ายๆกับยี่ห้อรองเท้าที่เขาชอบ ... เชื่อป่ะเนี่ย เชื่อก็ออกลูกเป็นแมวน้ำแล้วครับ คำว่าลาเต้ มาจากภาษาอิตาลี caffè e latte แปลว่ากาแฟกับนมต่างหาก(ส่วนภาษาฝรั่งเศสก็ใกล้เคียงกัน >> café au lait), สำหรับเอสเปรสโซ่กลายพันธุ์ที่ผมชื่นชอบ(และเป็นสูตรที่ผมกินบ่อยที่สุดในตอนนี้)ก็คือ คาปูชิโน เอสเปรสโซใส่นมผ่านไอน้ำ(ขอย้ำว่าผ่าน "ไอน้ำ" ถ้าผ่าน "โซคูล" ถือว่าไม่ใช่คาปูชิโน ฮี่ๆ) โดยที่ไฮไลท์ของคาปูชิโนก็คือนมตีฟองลอยล่องอยู่ด้านบน โดยโรยผงด้วยผงซินนามอน หรือ ผงโกโก้เล็กน้อยในปริมาณที่แปรผกผันกับความงกของเจ้าของร้าน , ลำดับถัดไป อเมริกาโน วิธีทำก็ไม่ซับซ้อนอะไร ก็แค่เติมน้ำร้อนลงไปในเอสเปรสโซ เป็นอันจบพิธี ที่มาของชื่ออเมริกาโนนั้น ว่ากันว่าการกินเอสเปรสโซเพียวๆ มันเข้มเกินไปสำหรับคนเมกา เขาจึงเกิดพุทธไอเดีย ด้วยการเจือจางเอสเปรสโซด้วยน้ำร้อน(แต่ผมว่ามันก็ยังเข้มอยู่ดีแหละ) และเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของกาแฟชนิดนี้อีกอย่างก็คือ ถึงแม้จะมีชื่อตามชื่อประเทศ แต่อเมริกาโนไม่ใช่กาแฟที่คนเมกาชอบซัดโฮกกันเท่าใดนัก, และกาแฟสดแบบสุดท้ายที่จะขอพูดถึงในเอ็นทรีนี้ก็คือ มอคค่า โดยเรียกตามที่มาของแหล่งปลูก นั่นก็คือ ท่าเรือมอคค่าประเทศเยเมน(ประเทศเดียวกับที่พึ่งเจอกับทีมไทยในฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกนั่นแหละ) เอกลักษณ์ของมอคค่า คือ มีกลิ่นและสีคล้ายกับช็อกโกแล็ต แม้จะไม่มีส่วนผสมของช็อกโกแล็ตเลยก็ตาม(หลายคนอาจจะเข้าใจผิดว่ามอคค่าเป็นกาแฟผสมช็อกโก้ สารภาพว่าผมก็เคยเข้าใจแบบนี้เหมือนกัน) อ้อ สุดท้ายและท้ายสุดจริงๆ ก็คือ โรนัลดิญโญ่ เป็นนักเตะทีมชาติบราซิลของสโมสรบาร์เซโลงัง อันนี้ไม่เกี่ยวกับกาแฟ แต่แอบเนียน เพราะเห็นชื่อลงด้ายด้วย โอ้ๆ โย่ๆ นึกว่าเป็นพวกเดียวกับ เอสเปรสโซ คาปูชิโน อเมริกาโน ... อ่าวว เอ้ย

ผมมีเคล็ดลับอยากจะบอกก็คือ กาแฟสดเหล่านี้เหมาะสำหรับคนที่ต้องการจะลดน้ำหนัก ได้ผลจริงๆนะครับ ผมลองมาแล้ว ส่วนกาแฟสไตล์ถัดไปที่ผมภูมิใจนำเสนอก็คือ .... ผ่าม พาม พ้ามมมมมมมมมมมมม

กาแฟโนบราเอ้ย กาแฟโบราณ(แกล้งพูดผิดได้ทุเรศมากๆ) ผมเรียกกาแฟสไตล์นี้ว่า กาแฟถุงน่อง เพราะว่าไอ้ถุงกรองกาแฟผมมีความรู้สึกว่ามันเหมือนกับถุงน่องยังไงบอกไม่ถูก แต่ถ้ามันเป็นถุงน่องจริงๆขึ้นมา ผมก็ภาวนาอย่าให้มันเป็นถุงน่องใช้แล้วของเมียอาแปะที่ทำก็แล้วกัน

กาแฟแบบนี้มันให้ความรู้สึกไปอีกแบบ ต่างจากกาแฟไฮโซด้านบน เพราะบางอารมณ์เราก็อยากจะหันกลับมาสู่บรรยากาศติดดินๆ สบายๆบ้าง จะให้กินของกาแฟไฮโซตลอดมันก็อาจจะเฝือได้ เหมือนกับบางคนที่ถึงแม้จะชอบเพลงของค่ายเบเกอรี่ แต่บางอารมณ์ก็อาจจะอยากฟังเพลงเพื่อชีวิตบ้างชิมิ และข้อดีอีกอย่างของกาแฟแบบนี้ก็คือ เราสามารถเพลินตากับลีลาการชงอันมันส์หยดติ๋งๆของอาแปะที่ทำได้อย่างตาไม่กระพริบ ไม่ว่าจะเป็นการยกถุงน่องสูงๆ ตลอดจนการชงกาแฟในกระป๋องนมให้เสียงดังกุ๊งกิ๊งๆ

แต่ที่ผมไม่เข้าใจก็คือ ทำไมถึงเรียกกาแฟโบราณ เพราะจำได้ว่าตอนเรียนวิชาประวัติศาสตร์ไม่เห็นเขากล่าวถึงกาแฟเลย ผมอยากรู้ว่ากาแฟโบราณเนี่ย โบราณมาตั้งแต่สมัยไหนกันแน่ รึว่าสมัยนี้ของกินที่อยากจะขายดี ก็ต้องลงท้ายด้วยโบราณ เช่นผัดหมีโบราณ ผัดไทยโบราณ เฉาก๊วยโบราณ อีกหน่อยไม่นานก็คงมี ของกินสารพัดโบราณตามมาเป็นขโยงกันแหงมๆ เอ๊ะ... รึว่า ที่เรียกว่ากาแฟโบราณเพราะว่า ถุงน่องของเมียอาแปะนั้นโบราณเต็มทน โอววววววว ม่ายยยยยยยยยยยย

กาแฟลำดับถัดไปก็คือ กาแฟกระป๋อง ซึ่งสูตรที่ผมชอบที่สุดก็คือ โรบัสตา(เป็นกาแฟที่บ้านเราปลูกมากที่สุด ปลูกมากทางภาคใต้ เช่น กระบี่ และชุมพร)

ผมมีความเชื่อว่า ชีวิตนักศึกษาของใครหลายคนน่าจะเคยผ่านเครื่องดื่มกระป๋องมาแล้วทั้งนั้น โดยเฉพาะช่วงสอบ เครื่องดื่มชูกำลังตลอดจนกาแฟกระป๋องนี่แหละ เป็นเพื่อนที่ช่วยให้เราอ่านหนังสือโต้รุ่งได้ดีนักแล ถึงแม้ว่าจริงๆแล้ว มันอาจจะไม่ได้ช่วยให้เราหายง่วงขึ้นมาจริง แต่ในแง่จิตวิทยามันน่าจะมีส่วนอยู่บ้าง(ผมเคยเห็นนักศึกษาสาวไฮโซ มาดคุณหนู นั่งอ่านหนังสือ โดยกระดกคาราบาวแดงไปด้วย แมนคอดๆ)

สังเกตได้ว่ากาแฟ สามแบบที่ผมพูดมา ล้วนแต่เป็นกาแฟซื้อเค้าทั้งนั้น ดังนั้นเมื่อถึงเวลาที่ผมอยากจะชงกินเองบ้าง(จริงๆ แล้วตังค์หมด ไม่มีปัญญาไปซื้อต่างหาก แง่กๆ) ผมจะซื้อกาแฟกับนมมาตุนไว้ ผมชอบชงแบบผสมนมข้นหวาน เพราะมันให้ความรู้สึกคล้ายๆกับกินกาแฟถุงน่อง จะต่างก็แค่ ผมไม่มีถุงน่องเอาไว้ชงกาแฟแค่นั้นเอง

การทำชงกาแฟกินเอง อาจจะไม่อร่อยเท่าซื้อ แต่มันก็ประหยัดดี เพราะกาแฟมา1ถุง บวกกับนมอีก1กระป๋อง สามารถชงกินได้เป็นเดือนๆเลย ที่สำคัญ ... นี่แหละ คุณค่าของสิ่งที่ทำด้วยตัวเอง(แหม คิดว่าตัวเองเป็น แดน ในโฆษณาเนสกาแฟนะเนี่ย )

พิมพ์มาถึงตรงนี้ เป็นเวลาตี2.45(อ่าว แล้วเรื่องproposal ล่ะเฮ้ย) เป็น logical point ที่ผมจะขอเอวังเรื่องกาแฟด้วยประการฉะนี้แล

อ๊ะๆๆ ลืมบอกไป ที่ผมบอกไว้ว่า กาแฟสดเหมาะสำหรับคนลดน้ำหนักก็เพราะว่า กาแฟพวกนี้มันแพงครับ ซื้อกินมากๆ ตังค์ก็จะหมด ไม่มีเงินไปซื้อข้าว กินแต่กาแฟ ไม่ผอมลงให้มันรู้ไปสิ ... ฮ่วย

หมายเห็ด - ขอขอบคุณพี่วิกกี้ http://th.wikipedia.org สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมครับ ใครที่สนใจเรื่องกาแฟ เข้าไปถามพี่วิกกี้ได้ตามลิงค์นี้ครับ >>> กาแฟ้ กาแฟ

หมายเห็ด - อย่าว่ายังงั้นยังงี้เลยนะ เคยมีเพื่อนผมคนนึงมันบอกว่า มันไปอ่านเจอที่ไหนก็ไม่รุ เขาบอกว่า คนกินกาแฟเยอะๆ อสุจิจะมีรสเค็ม อันนี้จริงรึเป่า ใครรู้ข้อเท็จจริงหรือมีประสบการณ์ตรงวานบอกที(บอกในems.ก็ได้) คือแบบ ผมไม่กล้าชิมสุจิจังของตัวเองง่ะ

หมายเห็ด - พอดีนึกได้ว่าเคยแต่งกลอนเกี่ยวกับกาแฟมาแล้ว2ครั้ง ก็เลยเอามาให้อ่านชิวๆกัน

coffee of my life
มองกาแฟสีเข้มอิ่มเอมจิต
ขมสักนิดหวานสักหน่อยรสลอยล่อง
เจ้าคาปูฯฟองนุ่มนวลชวนลิ้มลอง
เอสเปรสโซ่ก็กลิ่มหอมต้องตราตรึง
กาแฟดำล้ำเลิศแสนเฉิดฉาย
บลูเมาท์เท่นหอมกรุ่นไอให้คิดถึง
เมกาโน่เข้มหนักรักรำพึง
แลลาเต้หวานซึ้งคลึงอารมณ์
รสชีวิตลิขิตไว้คล้ายกาแฟ
ไม่เที่ยงแท้มีหวานชื่นและขื่นขม
บ้างก็เข้มเหลือล้นแทบตรอมตรม
บ้างรื่นรมณ์กลมกล่อมหอมหวานเอย

กาแฟโบราณ(ถุงน่อง version)
เหตุใดหนอกาแฟถึงโบราณ
มีมานานแต่กาลไหนให้บอกฉัน
ตอนเด็กๆเคยเรียนร่ำพงศาวดาร
ไม่เคยอ่านเจอเรื่องราวเจ้ากาแฟ
เอากาแฟกรองไว้ใส่ถุงน่อง
ดื่มกระตุ้นสมองคล่องดีแท้
ถึงตอนนี้กาแฟเก่าเราไม่แคร์
ขอเพียงแค่ถุงน่องไซร้ไม่โบราณ