ได-Ed

ไปไหนมาสามวาสองศอก ไปไหนไม่บอกสามศอกสี่วา

หลังจากหายหน้าหายหนวดไปซะหลายวัน บลอกก็เริ่มส่งกลิ่นดองเค็มดองเปรี้ยวจนแทบจะเอาพริกเกลือมาจิ้มกินแทนมะขามดองได้อยู่แล้ว ในที่สุดก็กลับมาอึ๊บบลอกได้ตามปกติซะที ... ซึ่งแน่นอนว่า คนเขียนบลอกที่ขยัน ซื่อสัตย์ ประหยัด มีวินัย(คำขวัญวันเด็กปีไหน ใครจำได้มั่ง) เมื่อหายไปหลายวันควรจะบอกกล่าวว่าไปไหนมาสามวาสองศอกกันซักหน่อย

ดองแล้วไปไหน?

ช่วงที่ผมดองบลอกอยู่นั้น มีเหตุการณ์ ๓ อย่างหลักๆที่เกิดขึ้น ดังต่อไปนี้

๑. เป็นไข้หวัด พี่เจ้าของบ้านแกไปเที่ยวปาย ขากลับนอกจากจะซื้อเสื้อจากปายมาฝากแล้ว แกยังเอาไข้หวัดมาฝากอีกด้วย ทำให้เป็นไข้หวัด น้ำมูกไหลย้อยกื้ดๆ ไหลเข้าปากไปก็หลายหยด เค็มปะแล่มดีนักแล ... เป็นที่รู้กันว่ายาแก้หวัดกินแล้วง่วงเป็นเชี่ยนๆยิ่งนัก ผมก็นอนมันตั้งแต่ ๒ ทุ่ม ยัน ๙ โมง อยู่ สองสามวัน ด้วยเหตุนี้ช่วงปลายสัปดาห์ที่แล้วจึงไม่ได้แวะเวียนมาเสนอหนวดในบลอกเลย

๒. ไปดูบอลซีเกมส์นัดชิงเหรียญทอง ชิชะ ไอ้นี่ เป็นไข้หวัดยังไม่เจียมสังขาร ยังอุตส่าห์สะดิ้งไปดูบอลนัดชิงเหรียญทองระหว่างไทยกับพม่าจนได้ ... นานๆทีบอลระดับชาติจะมาเตะใกล้แค่ปลายขน(ส่วนขนอะไรไปคิดเอาเอง) ถึงจะเป็นไข้ ยังไงก็ต้องไปแจมนิดนึงแหละครับ ... มันเหมือนฟ้าลิขิต เอกมงคล เพราะนัดแรกที่ผมดูก็เป็นไทย-พม่า พอรอบชิงก็ดันมาเป็นไทย-พม่าอีกครั้ง ... ตอนแรกก็กะจะไปซึมซับบรรยากาสรอบๆสนามแถวๆมอนิเตอร์จอยักษ์เพราะผมไม่มีบัตรเข้าชม(เขาขายบัตร ๙ โมง ไปซื้อซะเที่ยงคงจะมีเหลือให้พ่ออยู่หรอกเนาะ) แต่ปรากฏว่าพอเข้าครึ่งหลังทางเจ้าหน้าที่เขาเปิดประตูให้เข้าฟรี ด้วยเหตุนี้ผมจึงมีโอกาสกระดึ๊บๆเลียบๆเคียงๆเข้าไปฉลองเหรียญทองสมัยที่ ๘ ติดต่อกันของทีมบอลชายไทยด้วย(เก่งนะเนี่ย บราซิลเคยได้ป่าวววว แชมป์ซีเกมส์อ่ะ อีโด่)

๓. ไปแสดงความยินดีกับรุ่นน้องที่รับปริญญาที่ ม.ขอนแก่น อันนี้เป็นความตั้งใจตั้งแต่นมยานกาเลของผมแล้ว คือนอกจากจะไปแสดงความดีใจและร่วมถ่ายรูปกับรุ่นน้องที่กำลังจะเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรในปีนี้แล้ว(ใครอยากถ่ายกะเอ็ง) ผมก็ถือโอกาสกลับไปเยี่ยมอาจารย์ กลับไปเยี่ยม ม.ขอนแก่น แถมยังโชคดีได้เจอรุ่นพี่ที่กลับไปแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่เหมือนกัน(ผมทักรุ่นพี่ว่า "สบายดีไหมครับ คิดถึงพี่ๆครับ", รุ่นพี่ทักผมว่า "eddyขอหนังโป๊หน่อย" ... อมิตตาพุทธ เวรก๊ำ เวรกำ)มิหนำซ้ำยังได้ถ่ายรูปกับเพื่อนร่วมรุ่นหนึ่งเดียวที่จะเข้ารับพระราชทานปริญญาในปีนี้อีกด้วย(มันจบช้ากว่าเพื่อนเพราะประสบอุบัติเหตุ หยุดเรียนไปเทอมนึง)

ในความคิดของผม การกลับไปเยี่ยมสถานที่ที่เคยให้ความรู้เรามาถือว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะนอกจากความรู้ สิ่งที่ผมได้จากตอนเรียนปริญญาตรี มีทั้งประสบการณ์ในการทำงาน โอกาสในการกล้าแสดงออก และแนวคิดในการดำเนินชีวิต ผมพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า เรียนมหาลัยได้อะไรมากกว่าความรู้ ด้วยเหตุนี้ผมจึงรู้สึกว่าติดหนี้บุญคุณ ม.ขอนแก่นและภาคฯคอมฯ อยู่พอสมควร มีโอกาสเมื่อไหร่ผมก็จะไปเยี่ยมเรื่อยๆแหละ 

<< น้อง...กูรักมึงว่ะ (ขาว ตี๋ น่าไซ้ซอกคอ )

<< UHT จบซะทีนะ...เพื่อน

<< ผีบ้าที่อยู่ตรงกลางก็คือทวดเทคของน้องผู้หญิงซ้ายมือ และเป็นลุงเทคของผีบ้าขวามือ...ภาคคอมที่ม.ข. จะจับสลากหาน้องเทค(มาจากคำว่าเทคแคร์)ของแต่ละปี แทนการใช้ระบบน้องรหัส-พี่รหัสครับ, ลุงเทคคือพี่เทคของพี่เทค, ทวดเทคคือพี่เทคของพี่เทคของพี่เทคของพี่เทค(เออ งงว่ะ)

<< ลองทำหิมะตกแบบคุณน้องพุก(ขอขอบคุณ พี่เสื้อส้มด้านหลัง เจ้าของดอกไม้ที่ให้ยืมมาทำเนียน)

ในช่วงที่หายไปว่างๆก็เข้ามาแร่นแตร๊ในเว็บเอ็กซ์ทีนอยู่เหมือนกัน และยังคิดเรื่องที่จะเอามาอึ๊บในบลอกไว้หลายเรื่องเหมือนกัน แต่พอจะจิ้มคีย์บร์ดบันทึกไว้ ไอเดียมันดันหายระเหยดุจกลิ่นตดซะนี่ เวรก๊ำ เวรกำ

หมายเห็ด - เปลี่ยนธีมต้อนรับปีใหม่ ไผยังบ่เห็น กดปุ่มเอฟ๕โลดเด้อ