ได-Ed

เอ็นถี่นี้ อึ๊บเพื่อบ่น พุได๋คิค้านฟังคนบ่น คนจ่ม ก็ขออภัยมณีหลายๆ

คือว่า หนูอยากมีกล้องเต้พพพพพพพพพพพพพพพพ (TnT)

ผมเป็นคนชอบถ่ายรูปมาก เพราะคิดว่า ทุกที่ ทุกเหตุการณ์ มันไม่มีวันที่จะสามารถย้อนคืนกลับมาได้ ... ยกตัวอย่างง่ายๆ แม้กระทั่งห้องน้ำที่เราต้องเข้าไปทุกวัน แม้มันจะอยู่ที่เดิม แต่แน่นอนว่า มันก็ย่อมมีรายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่มันต่างกันในต่างช่วงเวลา

บางทีความเคยชิน อาจจะทำให้เราลืมที่จะเก็บความทรงจำ ณ เวลานั้นไป เอาง่ายๆเลยว่า ตอนที่ผมยังเรียนอยู่ป.ตรี เจอเพื่อนทุกวัน เฮฮา ปาร์ตี้ แต่ลืมนึกถึงวันที่จะต้องแยกย้ายไปตามทาง ตอนนี้ อยากนัดเพื่อนมาถ่ายรูปเก็บควาทรงจำกันทุกคน มันก็ทำไม่ได้แล้ว ผมจึงสังวรณ์อยู่เสมอว่า การถ่ายรูป เป็นการบันทึกความทรงจำที่มีค่า ในช่วงเวลาต่างๆ ที่เราอาจจะไม่สามารถดึงให้หวนย้อนกลับออกมาได้ ดุจสายเยี่ยวอันเชี่ยวกราด

แต่ ก็นั่นแหละ ผมชอบถ่ายรูป แต่ผมยังไม่มีกล้องเป็นของตัวเอง กล้องที่ใช้อยู่ทุกวัน เป็นกล้องดิจิมอนตอลของแฟนน้องสาว ยืมมาใช้ชั่วคราว .... ถ้าผมทำงาน มีเงินเดือน รับรองเลยว่า กล้องเทพ จะต้องเป็นสิ่งแรกๆที่ผมจะซื้อเก็บมาไว้เป็นสมบติของตัวเองให้จงได้ ฮึ่มๆ

แล้วทำไมต้องกล้องเทพ เป็นกล้องดิจิตอล หรือกล้องมือถือไม่ได้เหรอ ... แน่นอนว่านอกจากคุณภาพและฟังก์ชันที่เหนือกว่าเห็นๆแล้ว ... เราไปดูเหตุการณ์สมมตินี้กัน >>

วัชชิศักดิ์ ถ่ายรูปสาวสวยที่กำลังยืนชมทิวทัศน์อยู่ ทันใดนั้นหญิงสาวก็หันมา ถ้าเป็น ...

๑.กล้องเทพ(ระดับความเทพ จะขึ้นอยู่กับเลนส์ด้วย ยิ่งเลนส์เทพ ยิ่งเพิ่มความขลัง)

ผลลัพธ์ : หญิงสาวคนนั้น ก็จะหันมายิ้มให้ พร้อมกับโพสต์ท่าอย่างงาม พลางคิดภูมิใจอยู่ในใจ(โหว มีคนเอากล้องอย่างเต้พ มาถ่ายชั้น แสดงว่าชั้นก็งามเข้าขั้นนะเนี่ย ฮี่ๆๆ โฮะๆๆ )

๒.กล้องดิจิตอลธรรมดา ทั่วไป

ผลลัพธ์ : หญิงสาวก็จะหันมามองค้อน กระดาษ กรรไกร บลาๆ พลางคิดในใจว่า "ไอ้นี่ท่าจะบ้า โรคจิต ไม่รู้จักกันก็มายืนแอบถ่ายกันอยู่ได้ ชิ"

๓.กล้องเมียมือถือ

ผลลัพธ์ : หญิงสาวก็จะทำหน้าหวั่นกลัว ไม่ก็กรี๊ดออกมาให้คนช่วย ... "ไอ้นี่ หื่น บ้ากามแหงมๆ กรี๊ดๆๆๆ"

นี่แหละครับ คือวิบากกรรมของคนที่ไม่มีกล้องเทพ ไปขอถ่ายรูปใคร ก็กลัวเขาจะว่าเป็นโรคกิตหื่นจาม ถ่ายรูปวิวทิวทัศน์ ตดลั่นมือสั่นสะเทือนภาพก็เบลอร์แล้ว ฟักกลิ้งชิด จริงๆ พับผ่าเสะ

จ๊บการบ่น&จ่ม