ได-Ed

พ่อ : พ่อชื่อเมธี แต่จริงๆแล้ว พ่อเคยชื่อถวิล ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็นเมธี,,, พ่อเป็นคนตลกและเป็นกันเองกับทุกๆคน คนเขาก็เลยชอบพ่อ เพราะพ่อชอบเล่า หรือพูดอะไรฮาๆให้คนอื่นหัวเราะ ,,, ตอนเด็กๆ จำได้ว่า พ่อชอบเล่านิทานให้ผมกับน้องฟังก่อนนอนแทบทุกคืน พอพ่อขี้เกียจเล่า พ่อก็เลยอัดเสียงใส่เทปให้พวกผมฟังแทน แต่ฟังจากเทปก็ไม่สาแก่ใจเท่าฟังจากพ่อเล่าสดๆ ต่อให้มีเทปบันทึกเสียงเล่านิทานของพ่อ พวกผมก็ยังบังคับขู่เข็ญให้พ่อเล่าให้ฟังอยู่ดี

ถ้าสมัยนั้น คำว่า "แนว" ถูกบัญญัติขึ้น พ่อคงได้ชื่อว่าเป็นมนุษย์แนวคนแรกที่ผมรู้จัก ,,, ไม่ว่าพ่อจะทำอะไร พ่อมักมีแนวทางเป็นของตัวเองที่ชัดเจน ถึงแม้ว่ามันจะผิดแผกแปลกต่างไปจากชาวบ้านชาวช่องเขาก็ตาม ,,, ผมเคยอายและตัดพ้อพ่อของตัวเอง ที่พ่อชอบใส่ชุดสีฉูดฉาดหรือบางครั้งใส่ผ้าสะโหร่งไปรับผมที่เรียนพิเศษ เพราะว่าผมอายเพื่อน ,,, ทุกครั้งพ่อก็จะยิ้มๆ และถามกลับว่า "อายเพื่อนเหรอ" ,,, ผมไม่ตอบ แต่ผมในตอนนั้นยอมรับว่า "ใช่ครับผมอาย ผมอายที่พ่อทำตัวไม่เหมือนพ่อของคนอื่น ทำไมพ่อต้องทำตัวแปลกๆ ให้ผมอายเพื่อนด้วย?"

ลูกชาย : ผ่านไปหลายปี หลังจากวันที่พ่อจากไป ไอ้งั่งที่เคยตัดพ้อพ่อ กลับเป็นและเลือกในสิ่งที่ตัวเองเคยไม่อยากให้พ่อเป็น ,,, ได้แต่นึกเสียดาย ที่มาเข้าใจพ่อเมื่อตอนที่พ่อไม่อยู่ ไม่มีโอกาสได้พูดคุย ในสิ่งที่อยากจะพูด ในสิ่งที่อยากจะบอก ,,, เหมือนคนกระแดะ ที่มาบ่นหาพระแสงหอกอะไรไปก็ไร้ค่า ได้แต่บอกว่า ยังถวิลหา ... พ่อ และเก็บภาพเก่าๆของพ่อ เอามาดูให้ภูมิใจ

ควายเดิมตัวที่แล้ว : คุณเคยชักว่าวป่ะ?