ได-Ed : Coming of ed

อีแดงเป็นมอไซค์คู่ชีพของผมมาตั้งแต่ตอนอยู่ม.5 ครับ ,,, และที่มันพิเศษสำหรับผมก็คือ มันเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่พ่อให้ผม

เรื่องราวของผมกับอีแดง ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันก็เยอะ ,,, โดนตำรวจจับหมวกกันน็อกมาด้วยกัน ,,, พุ่งชนฟุตบาทในวันฝนพรำมาด้วยกันก็มี หรือโดนหมาเลวไล่กัดมาด้วยกันก็มาก

อีแดง เป็นซูซูกิเบสท์ 100 ซีซี รุ่นแรก ตั้งแต่พรีเซนเตอร์เป็นแบมที่ยังไม่เล่นการเมืองแน่ะ(คิดดูนานขนาดไหน -..-) ,,, ถึงอีแดงจะไม่แรงฤทธิ์ สามารถทำความเร็วสูงสุดได้แค่เพียงขับหนีหมาเห่า ด้วยพลัง10แรงเต่า แต่อีแดงก็ไม่ค่อยงอแงให้ผมต้องพาเข้าร้านซ่อมสักเท่าไหร่นัก (ยกเว้นช่วงนี้ แดกน้ำมันจังนะมึง ฮึ่ยยยย)

,,, ,,, ,,,

วีรกรรมของมันกับผมมีเยอะ ,,,

วันแรกที่ได้มา ด้วยความที่เป็นเด็กแว้นซ์เห่อของใหม่ ก็เลยพาพ่อไปซิ่งแถวๆบ้าน ,,, ขากลับ ตอนจะเลี้ยวเข้าซอย สงสัยตอนนั้นวิญญาณของ ไมเคิ่ล ดูฮาน เข้าสิงผมยังไงไม่ทราบ ผมแม่งก็ตีโค้งแบบไม่ผ่อนเลย ปรากฏว่า พาพ่อลงคลองครับท่าน โปรดฟังอีกครั้งหนึ่ง!! ได้รถมาวันแรก ผมก็พาพ่อลงคลองครับท่าน ,,, พ่อไปทาง ลูกไปทาง รถอยู่ตรงกลาง ยิ่งกว่าหนังบู๊แอ็กชันของอาฉลอง ภักดีวิจิตร ยังไงยังงั้น ,,, ตั้งสติได้ ผมกับพ่อ เช็คความเสียหาย ของทั้งรถและร่างกายตัวเอง (สารภาพว่า วินาทีนั้น ห่วงรถมากกว่าห่วงตัวเอง) ,,, ต่างคนก็มีแผลถลอกที่แขนคนละนิด คนละหน่อย ห่างหัวใจอยู่เยอะ ก็เป็นอันว่า หอบสังขารกลับบ้านได้สบาย ,,,

ยัง!! มันยังไม่จบครับ พอมาถึงบ้านปุ๊บ พ่อถอดหมวกกันน็อคปั๊บ แล้วจู่ๆ ก็มีของเหลวสีแดงข้นไหลลงมาจากหน้าผากพ่อครับ ,,, ชัดเลยครับ พ่อหัวแตก =___=") ,,, พอแกเห็นเลือดไหลไม่หยุด แกก็เลยให้พรผมใหญ่เลยทีนี้ -..-

,,, ,,, ,,,

มีครั้งนึง ผมจอดรถไว้ที่ลานจอดรถของตึกเรียนเป็นเวลาหลายวัน เพราะว่ากลับบ้าน ,,, ปกติ เวลาจะขึ้นถนนใหญ่จากลานจอดรถตรงนั้น ผมจะต้องขึ้นเนินเสียวก่อน ที่บอกว่าเนินเสียวนี่ เพราะว่าไม่รู้มันจะชันเอาโล่รึไง ,,, แต่ก็เหอะ ก่อนหน้าวันนั้น ผมก็พาอีแดงพิชิตเนินเสียวตรงนั้นได้ทุกครั้งไป

แต่วันนั้น ผมคงลืมไปว่า การจอดรถที่มีอายุ ไว้เป็นเวลานาน โดยเฉพาะในฤดูหนาวๆสาวๆขาแตก เราจำเป็นต้องอุ่นเครื่องสักหน่อย เพื่อป้องกันอาการที่เรียกว่า "วูบ!" ,,, คือแบบว่า คนมันลืมตัว จับรถได้ สตาร์ทบรึ้น บึ่งขึ้นเนินเสียว และก็ ,,,,, วูบ!!! อีแดงกับผม ก็ถอยหลังตามความเอียงของเนินไถลลงมาตามแรงโ้น้มถ่วง ปรากฏว่า ไม่ต้องใช้สลิง ไม่ต้องใช้สตันท์ ผมสละอีแดง กระโดดลงกอหญ้าแถวนั้น ปล่อยอีแดงเผชิญชะตากรรมตามลำพังที่สุดปลายเนินเสียว ,,, ขอโทษจริงๆว่ะ ก็ตูเสียวนี่หว่า T..T

,,, ,,, ,,,

อีกเรื่อง ที่อีแดงสร้างชื่อให้กับผมก็คือ มีเพื่อนผมมันยืมรถไปซื้อของ ขากลับมันก็เอามาจอด โดยที่มันหารู้ไม่ว่ามันได้จอดอีแดงไว้ในที่ห้ามจอดของอาคาร และอีแดงก็ต้องได้รับผลกรรมโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่ อย่างน่าอนาถที่สุด

ป้ายเขียนว่า "จอดรถในที่ห้ามจอด จะถูก (ป้าย)ล็อคล้อ(ทับ)" ฟักชิด!! อย่างงี้มันหยามกันชัดๆ

,,, ,,, ,,,

ล่าสุดวันก่อน ตอนจอดอีแดง ผมโดนขาตั้งบาดเอาแถวๆตาตุ่ม (โง่ว์ได้อีก) ,,, เวลาอาบน้ำ เพื่อป้งกันการอักเสบของแผล ก็เลยต้องเลี่ยงไม่ให้แผลโดนน้ำ ,,,มองซ้ายมองขวา เจอถังรองน้ำ เกิดพุทธไอเดียเหยียบขอบถังหลบน้ำ ดูเป็นภาพที่น่าสมเพชตัวเองนักแล

,,, ,,, ,,,

อีแดง อาจจะไม่เท่เท่าฟีโน่ อาจจะไม่โก้เท่าไอคอน อาจจะไม่น่าซ้อนเท่ามีโอ ,,, แต่อีแดงก็ซื่อสัตย์กับผมเสมอ ,,, กูรักมึงว่ะ!!!

บลาๆๆ : ลองเข้าไปดู อีตั๊กของคนโรงแรม ,,, คู่ใจของเฮียวิชัยแกล่ะ