การมาเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ให้กับเด็กๆระดับประถมมันก็ดีอย่างนึงครับ
คือ เมื่อก่อนเนี่ย ผมคิดว่าตัีวเองเข้าใจจิตใจของคนที่เกลียดคณิตศาสตร์เป็นอย่างดี
แต่พอได้มาสอนเด็กแบบจริงๆจังๆ ไอ้ที่คิดว่า้เ้ข้าใจนั่นน่ะ เป็นแค่ติ่งเดียวเท่านั้น
 
ต่อไปนี้ เป็นเรื่องเ้ล่าจากประสบการณ์จริงๆที่ได้มาจากการสอนเด็กประถม
ไม่อิงทฤษฎีทางจิตวิทยาอะไรทั้งนั้นครับ เอาตามที่พบที่เจอมา
เรามาดูว่า ถ้ามีเด็กคนนึงเกลียดคณิตศาสตร์ยังกับขี้ เรามาดูว่าขี้ก้อนนี้มันเกิดขึ้นมาได้ยังไง
 
ก็อาจารย์ดุอ่ะ
ผมเคยถามเด็กคนนึงว่า ชอบเรียนวิชาไหนเป็นพิเศษ
เด็กตอบผมมาว่า ชอบเรียนวิชาที่อาจารย์ไม่ดุ
เออ ก็จริง ตอนเราเป็นเด็ก เราก็ชอบเรียนกับอาจารย์ที่ใจดีเหมือนกัน
ทีนี้ ผมก็จะมองแบบเป็นกล๊างเป็นกลาง แล้วกันนะครับ
ถ้าเด็กดื้อ รบกวนเพื่อน และมีพฤติกรรมก้าวร้าวเนี่ย ครูควรปราม และตักเตือน
มิเช่นนั้น มันจะกลายเป็นว่าสปอยล์กันจนเสียเด็ก
แถมการสอนก็จะไม่สามารถดำเนินไปได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ
แต่ถ้าเด็กไม่เข้าใจ เด็กทำไม่ได้ อันนี้ไม่ควรดุครับ
ควรเป็นไปในทิศทางการสร้างแรงกระตุ้นมากกว่า
ถ้าเด็กขาดความมั่นใจแล้วไปดุนี่ เด็กขี้หดตดหายแน่นอน
แล้